Hati...bersyukur la!

Kadang2 sgt la senang menyatakan "bersyukur dgn apa yg ada"....

Tapi hakikatnya, betul2 ke bersyukur?

Seperti diri sendiri, asik nak marahkan suami walau diri sendiri tak perfect. Benda kecik pon nak marah...

He´s not perfect..but I´m not perfect either.

Jadinya betul2 belajar menerima....kalau Allah panjangkan umur kami berdua dan juga panjangkan jodoh, nak kena hidup bersama2 kurang2 30-40 thn.

Abis, baru 6 thn dah asik nak berkonflik!

Apa kes kak?

Mari post-portem diri sendiri...mari tgk ciri2 isteri solehah:

source: Seribu Warna Pelangi

1. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa mendahulukan kemahuan dan keinginan suaminya dari kemahuan dan kehendaknya sendiri.

2. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa bersikap malu terhadap suaminya, bersopan santun pada setiap perkataan dan perbuatan.

3. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa berhias diri bila di hadapan suami dan sebaliknya apabila ketiadaan suami.

4. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa bersedia melayani dan memenuhi kehemdak batiniah dan zahiriah suami bila diperlukan.

5. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa menjaga kebersihan, kesihatan dan kesempurnaan diri, rumah tangga dan anak-anak suaminya.

6. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa mencintai dan menghormati kelluarga suaminya seperti mana ia mencintau dan menyayangi keluarganya sendiri.

7. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa menjaga auratnya dari pandangan yang bukan mahramnya.

8. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa menjaga pandangan matanya dari perkara- perkara yang tidak sihat dan mungkar.

9. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa memberikan kesetiaan, ketaatan dan kepatuhan kepada suaminya selagi suruhan itu tidak bertentangan dengan perintah syariat.

10. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa memberikan layanan dan kasih saying yang sepenuhnya dan membuatkan suaminya merasakan rumah tangganya itu sebagai tempat yang paling selamat untuk mendapat ketenangan dan kebahagiaan.

11. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa menjaga rahsia serta maruah suami dan keluarganya, demikian juga dengan maruahnya sendiri.

12. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa menjadukan suaminya sebagai ketua dalam rumah tangga mereka sesuai dengan sifat-sifat yang telah dianugerahkan Allah kepada kaum lelaki.

13. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa memohon keizinan suaminya untuk keluar dari rumah kerana sesuatu hajat yang diharuskan oleh syara’.

14. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasamemohon keizinan suaminya jika mahu mengerjakan puasa sunat.

15. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa bersyukur dan tenang di atas segala dugaan dan nikmat dari Allah yang diberikan kepada suaminya.

16. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa menemani suaminya ke muka pintu bila ia hendak keluar dan menyambutnya dengan seyuman bila ia pulang.

17. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang tidak membenarkan lelaki bukan mahram memasuki rumah ketika ketiadaan suami.

18. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa bersedia melaksanakan tugas dan tanggungjawab sebagai seorang isteri, ibu dan segala perintah Allah dengan tabah dan sabar.

19. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa berdiam diri dan mendengar bila suaminya sedang bercakap.

20. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang tidak meminta sesuatu yang lebih dari suaminya sedangkan ia tidak mampu untuk menunaikannya.

21. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang sentiasa menerima pemberian suaminya dengan penuh kesyukuran dan keikhlasan.

22. Wanita teladan & isteri solehah
ialah mereka yang bijak menguiruskan harta suami dalam berbelanja dengan kadar yang sederhana dan tidak membazir

Rokok punya pasal!

Malam2 buta, sejuk2 ni, sanggup keluar pi pasaraya beli rokok!

Hari tu, i minta tolong u pegi belikan bawang, mcm2 alasan...x yah masak pakai bawang la, sampai sanggup kata nak maggi aje. Padahal tu tengahari....at last i pegi la beli sendiri...

Hadap la rokok tu bang!!!!!!!!!!!!!!!

Hangin!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Huwaaaaaaaaaa....rasa mcm nak bg pecah2kan pinggan aje!

Sabar...sabar...marah tu perangai setan!

Apsal la yang oi, u provoke i camni?

I ni pompuan biasa tau, pompuan yg imannya senipis kulit bawang, yg sgt la berperang dgn hati supaya menjadi redha dan solehah.

Tapi sikap u tu sgt la x membantu!

U tak kesian ke kat i ni, bang?

Yang berusaha nak menjadikan rumahtangga aman bahagia, yg mahu u sebagai suami terasa bertuah dpt isteri mcm i, yg jaga makan minum u sebaiknya, keperluan u sebaiknya, yg cuba jadi superwoman bg memastikan semuanya teratur dan menyenangkan?

Tapi u sendiri takde ke inisiatif nak buat i rasa dihargai? dimanjakan?

U tak suka buang sampah, fine...urusan sampah semua i dah buat. Takde dah i dok ngokngek2 byk kali ingatkan u suruh buang sampah sbb sampah dah penuh kat dapur mcm tempat pelupusan sampah.

U suka tangguh2 beli ayam/daging halal kat kedai turki sampai selalu sgt kita makan lauk telur sbb boleh je beli kat pasaraya dekat rumah kita, , sekarang i yg pegi beli...walau i jln kaki sejauh 1.5km sedangkan kalau u yg pegi beli, u turun train, naik train aje (sbb u ada tiket free). I bukan x boleh makan telur hari2 bang...tp telur tu kolestrol tinggi, anak2 pon tak elok makan telur selalu, maka takpe la...i jln la kaki pi beli daging/ayam.

Takdenya u rasa bersalah, siap lagi u kata..."good for u, sbb u tu overweight"

Iye bang, iye....i tau i gemuk....

Keje2 rumah lain mmg takdenya i nak suruh2 u. I trauma nak suruh u apa2, sbb i malas nanti jadi pergaduhan pulak.

Tapi pagi ni tetiba i tak boleh tahan dah ngan attitude u. U tau pagi2 i mmg sibuk, mana kan i nak buat breakfast, nak siapkan anak2 nak kesekolah, nak siapkan bekal diorg ngan u punya lagi. Kejutkan u bangun aje dah 10 kali. Mana nak jerit anak2 suruh gosok gigi, cari baju diorg, supervise diorg bersiap. Dgn goreng nasi lagi, lepas tu hidang breakfast lagi. Sorang kata nak air koko, sorang kata nak cornflakes.

Yang u?

Ada inisiatif nak tolong apa2?

U dgn senang-lenang hirup kopi u, makan breakfast u...lepas tu ngadap laptop u tgk update FB, baca newspaper.

Sikit pon x terjejas tgk i huru-hara siapkan anak2, make sure diorg makan breakfast properly.

So pagi ni, sbb i tgk u rilek2 gitu (walau hari2 pon camtu), i pon try my luck tanya kalau u nak hantarkan budak2 ke kindy...

Oh, nasib i x baik nampaknya sbb u kata x boleh sbb u nak kena pegi uni cepat.

Tapi dlm i dok bersiapkan 2 org budak, pakaikan diorg jaket, scarf, gloves, everything..xde pon i tgk u bersiap nak ke uni. U masih lagi dok ngadap laptop u.

Lepas stgh jam, i balik...u masih di spot yg sama.

So I hangin laaaaaaaaaaaaaa.....tapi hangin dlm hati aje. Cuma i tau muka i dah start masam, hati i dah bergelora.

So i pon try divert my anger, dgn nak buat aktiviti mop lantai. Cari2 batang mop, rupanya diluar, frozen by the ice. I tekan holder sikit aje nak keluarkan kain mop tu, tetiba tercabut spring holder kain mop tu. Ye la, benda tu frozen kan....Lagi la i hangin sbb i tau bang, u yg letak mop tu kat luar, i x penah letak mop tu kat luar. Hari tu angin rajin u dtg, u pi mop lantai balkon...which mmg patut pon u mop sbb u yg dok merokok kat situ.

Tapi i kan dah pesan byk kali ngan u, kalau u guna mop, lepas mop, please2 keluarkan kain mop tu, basuh, perah dan sidai and jln letak kat luar sbb skrg ni it´s freezing cold outside.

Tapi ada u penah endah pesanan i?

So tadi sbb i punya kesabaran dan habis, i pon marah la verbally. I marah sikit aje sebenarnya. And i tau how much u dont like me marah2, u tend to be sarcastic than ever, so u salahkan i bg mop tu rosak. Now mop tu dah x berfungsi sebaiknya sbb holder dia dah patah. U mula kata i suka bg brg rosak, buat keje ganas sgt. Wahhhhhhh...salah sendiri tak nampak, yg nampak salah i aje.

U untung bang, i ni walaupun marah sgt2...i´m not someone yg suka guna kata2 kesat walau dlm hati i rasa nak maki2 aje u time tu. Sbb i masih fikir, u tu suami, i kena hormat kat u. I tak nak jadi isteri derhaka, tapi u jugak kena ingat, i bukan malaikat. I juga ada perasaan - i penat, i stress dan i x boleh lari dr perasaan marah.

I tau la i cuma surirumah skrg, dan mcm selalu u ckp, u ada byk benda nak kena fikir especially study u. Habis, sbb i surirumah dan u belajar, maka i kena telan aje la all ur attitudes? I stress xpe, jgn u stress?

The thing is bang, before u belajar pon, zaman i keje dulu pon mmg mcm ni la attitude u....i balik keje, i tunggang-langgang buat keje rumah, jaga anak. Weekend i juga tunggang-langgang pegi shopping groceries, kemas rumah mcm nak rak. Kalau i minta tolong buat apa2, u x kata u tak nak buat tapi u dok tangguh sampai akhirnya i jugak kena buat. Tu yg selalu buat kita berkonfrontasi.

Kita ni nasib xde baby bang, anak kita dua org tu i masih mampu uruskan sorang2. Tapi kalau i pregnant, lepas tu pantang, lepas tu nak jaga anak kecil ngan dua anak preschool, nak uruskan semua on my own, u ingat i x meroyan ke bang?

tolong la bang....tolong la review ur attitudes tu dan cuba la berubah...

Nak rumahtangga bahagia kena ada kerjasama.....

oh, dan tadi time u nak keluar rumah...i minta maaf sbb tak hantar pon kat pintu dan salam u. I sayang u sebenarnya but I cant bring myself to do that when I´m in anger...

Soalnya Ikhlas

Buat masa skrg, kami ni sedang menetap di sebuah bandar besar yg terkenal di sebuah negara maju. Dan rumah kami ini hampir dgn pusat bandar, international airport dan kami juga dekat dgn kedutaan Malaysia. Pulak tu rumah kami dikira agak selesa sbb ada dua bilik tidur dgn keluasan yg agak besar utk famili 2 anak cam kami ni walaupun terpaksa membayar harga yg agak mahal. Bukan kerana byk duit sgt tapi situasi yg memaksa kami menyewa rumah ni. Dek kerana itu kami rasa sbbnya kami selalu menerima kunjungan dr rakan2 senegara.

Bukan nak kata apa.. tapi ada masa tu hampir setiap minggu kami ada tetamu. Ada yg dtg sbb nak buat passport anak, ada yg dtg sbb transit sbb rumah kami sgt dekat ngan airport. Ada yg dtg sbb nak melancong ke bandar ini. Mula2 tu kami seronok, ikhlas rasanya menerima tetamu. Kan tetamu tu pembawa rezeki....lagipon bila dok negara asing, kita rasa bila kita jumpa rakan senegara, kita nak la bermesra2 kan?

Mulanya yg dtg mmg kawan2 yg kami kenali sejak di Malaysia. Ada kawan yg x penah jumpa since habis universiti, jumpa akhirnya di bumi asing ni sbb dia dtg melancong ke sini dan menumpang kat rumah sy. Ada kawan sekolah rendah, duduk sekampung tapi dah bertahun2 tak jumpa, juga tetiba jadi rapat setelah sy dok disini dan dia juga dtg menumpang rumah sy atas tujuan melancong. Pendek kata, ramai juga la kawan2 lama yg dah bertahun x jumpa dan dgr berita, yg sy jumpa sejak menetap disini.

Ironi?

Hmmm....

Then kawan2 baru....yg dikenali as kawan atas kawan. Sebab ada urusan dibandar ini, dpt tau ada org Malaysia disini yg boleh ditumpang sementara nak buat urusan, depa pon kenal la kami. Fine....kami pon terima...sbb kesian, ye la..dok hotel kan mahal...xpe la, dtg dok sini kami layan la sebaiknya dr makan minum sampai urusan tidur. Ada tu sampai seminggu menumpang kat sini yg makan minum depa mmg atas kami semata2.

Bila dah selalu sgt, kami mula la terasa kesannya. Asalnya mmg ikhlas tapi lama2 berbuku jugak dlm hati. Ye la, cik suami sy tu cuma student dibawah tanggungan kerajaan, so kalau hampir setiap minggu kami terima tetamu, kena spend lebih duit utk beli brg makanan dan membayar extra bil utiliti, kami pon x larat. Tu dr segi duit, sy pulak kejenya asik memasak dan mengemas keselesaan kami anak beranak pon agak terganggu sbb anak2 harus tidur bersama2 kami. Masa belajar cik suami pon terganggu sbb bila ada tetamu dia pon segan la nak pi belajar dan biar tetamu tak dilayan.

Tapi bila org nak dtg cemana kami nak tolak dan tak layan sebaiknya.

Terbaru, sorang kawan yg punya dah lama lost contact, dpt contact balik pon kerana FB nak dtg. Dia tgh training kat negara sebelah dan nak dtg jln2 ke tempat sy ni. Sy pon ok, mengenangkan dah lama x jumpa dia. Lepas tu katanya mungkin dtg ngan kawan2. Sy kata kat dia rumah sy ni kecik aje, kalau ramai sy x mampu nak cater semua org. Dia kata fine, mungkin yg ikut pon sorang aje kawan.

Tup2 bgtau sy ada all 5 persons nak dtg bersama dan tanya boleh tak all 5 people tido kat rumah sy sbb diorg nak jimatkan kos. Kalau tido kat living hall pon xpe. I was speechless...x tau nak kata apa. Rasa sakit hati pon ada sbb just before that dok bercerita ngan sy yg diorg ni every weekend berjln sakan ke negara2 europe berhampiran dan pandai lak tido hotel. Sekali sbb tau ada rumah yg boleh tido ngan free, boleh pulak fikir jimat kos. Padahal before that sy dah bgtau dah kawan sy kalau ada ramai kwn2 dia nak ikut, hotel ada je dekat rumah sy dan bg diorg yg gaji + elaun ribu2 tu, boleh sgt la nak afford. Habis, nak kata apa lagi, sy cuma kata kalau x kisah tido dlm keadaan x selesa, dtg je la.

Walau hati sy ´bengkak´ngan situasi ini, cemana pon sy tetap prepare makanan dan persiapan yg lain. Dan diorg mmg betul2 buat rumah sy cam hotel. Sampai, makan, tido, esok pagi keluar, balik, makan, tido. Shopping tak hengat kat designer outlet, patut la ckp nak jimatkan kos. Padahal harga sepasang kasut Timberland lebih mahal dr kos stay hotel dua malam.

Hmmm...manusia2...

Islam pon kata besar pahalanya memuliakan tetamu tapi bila dah kerap sgt dan ramai sgt, dan tgk pulak situasi camni, nak ikhlas pon jadi dah x berapa ikhlas.

Inshaallah...

Skrg ini demam Maher Zain kan? Sy pon sama, suka dgr lagu2nya. Sy akui sy ni bukan alim sgt. Sebelum ni x berapa minat ngan lagu2 nasyid. Selalunya pasang lagu nasyid Raihan utk anak2 tapi maknya x dgr sgt...huhuhu. Mahu anak islamic tapi maknya duniawi. Astagfirulallahalzim.....

So skrg ni sy pon berjinak2 dgn nasyid..bukan tu saja, sy cuba mengislamkan sepenuhnya gaya hidup kami sekeluarga. Sebab itulah jaminan kebahagian dunia dan akhirat. Tak mudah utk org mcm sy yg pengetahuan agama cetek, tapi insyaallah sy akan cuba sedaya upaya.

Azam baru sy: Perbanyakkan solat, baca Al-Quran, perdalamkan terjamahannya dan baca hadis2 Nabi. Ini adaah tips rumahtangga bahagia yg sy kutip dr blog seseorg. Sy sebagai isteri, walaupun tidak dibimbing suami sepenuhnya dlm hal (buat masa ini, mudah2an dia berubah), mungkin boleh jadi pemangkin perubahan suami dan juga demi anak2 yg menjadi amanah utk sy menjadi sebaik2nya khalifah Allah.

Mudah2an Allah terus memberikan sy kekuatan utk menjadi hambaNya yg lebih baik.

As in lirik lagu Inshaallah:

Don´t despair and never lose hope cause Allah is always by your side...Inshaallah, you´ll find your way

Kan best kalau sentiasa begini....

Kadang2 sy rasa sy tak adil. Sy cuma menulis disini bila sy ada masalah dgn cik suami. Di saat2 bahagia sy tak tulis pon disini. Sy rasa sy patut juga catatkan saat2 bahagia sbb bila sy marah dgn cik suami, sy boleh baca saat2 bahagia kami dan mana tau boleh kendurkan api kemarahan sy.

Dah 2 minggu kami x bergaduh. Sy sentiasa cuba elakkan situasi yg boleh mencetuskan kontroversi. Dah nama pon sy ni isteri dan sebagai isteri, kita lah penentu utama kebahagian rumahtangga walaupun suami tu adalah pengemudinya. Ini adalah fakta yg sy cuba terapkan dlm hati. Tak payah la nak kira asik2 bini aje yg kena baiki keadaan.

Cik suami pon of late xde lah buat sy marah. Dan semalam tiba2 ajak sy keluar shopping. Belikan sy perfume, suruh sy beli baju. Ok, sy bukan la materialistik - cuma bahagia bila dibelikan brg2. Tak...tapi terasa la dihargai.

Sy rasa sy tau kenapa cik suami tiba2 sebaik ini. Bukan la nak kata dia baik dgn tak ikhlasnya. Just weekend baru ni kami spent time dgn 2 couple. Cik suami kata dia rimas dgn dua2 sang isteri - sorang dok ckp byk, arah suami itu ini, sorang lagi pulak dok tayang benda2 yg ada, pon kesnya suami dia la yg dok buat semua - dari jaga anak sampai la urusan2 rumah yg lain.

So cik suami kata dia lega sy tak begitu. Tu kot sy rasa tetiba dia nak appreciate sy. Alhamdulilah, nampak gak dia kebaikan isterinya (walaupun x sempurna mana!)

Mudah2an kami terus baik2 saja...mudah2an hati sy terus rasa bahagia walau ada dugaan yg melanda.

Ya Allah, berkati lah rumahtangga kami dunia akhirat.

Allah Maha Mendengar....

Di kala sy mengharapkan adanya nasihat & pedoman dimana entry lepas sy ada tulis "dengan siapa sy nak minta nasihat?", alhamdulilah Allah s.w.t temukan saya dgn satu blog ini.

Resepi Hidup bersama Suzana Ghazali - satu blog hak milik Puan Suzana Ghazali seorg Perunding Psikologi Keluarga dan Guaman Syarie *Kolumnis tetap Resipi Hidup Mingguan Wanita *Aktif memberikan ceramah dan kursus berkaitan *Pernah menjadi panel jemputan di RTM, TV3 dan Astro *Berpengalaman mengendalikan kes-kes rumahtangga sejak 1998

Sy mungkin x dpt nasihat secara direct dr beliau tapi bila membaca post2 dlm blognya, tiba2 sy jadi lega dan tenang walaupun hati sy sebelum ini bagaikan dilanda bandai. Membaca terjemahan Al-Quran yg beliau sisipkan kat bahagian gadget pon amat bermakna buat sy.

Ini yg sy copy dr blog beliau:

KENAPA AKU DIUJI?
"Apakah manusia itu mengira bahawa mereka dibiarkan saja mengatakan; "Kami telah beriman," sedangkan mereka tidak diuji? Dan sesungguhnya kami telah menguji orang-orang yang sebelum mereka, maka sesungguhnya Allah mengetahui orang-orang yang benar dan sesungguhnya Dia mengetahui orang-orang yang dusta."
-Surah Al-Ankabut ayat 2-3

Betul....manusia kalau x diuji, mana nak tau dimana letak duduknya iman.

KENAPA AKU TAK DAPAT APA YG AKU IDAM-IDAMKAN?
"Boleh jadi kamu membenci sesuatu padahal ia amat baik bagimu, dan boleh jadi pula kamu menyukai sesuatu, padahal ia amat buruk bagimu, Allah mengetahui sedang kamu tidak mengetahui."
-Surah Al-Baqarah ayat 216

KENAPA UJIAN SEBERAT INI?
"Allah tidak membebani seseorang itu melainkan sesuai dengan kesanggupannya."
-Surah Al-Baqarah ayat 286

KENAPA RASA KECEWA?
"Janganlah kamu bersikap lemah, dan janganlah pula kamu bersedih hati, padahal kamulah orang-orang yang paling tinggi darjatnya, jika kamu orang-orang yang beriman."
-Surah Ali-Imran ayat 139

AGAIMANA HARUS AKU MENGHADAPINYA?
"Wahai orang-orang yang beriman! Bersabarlah kamu (menghadapi segala kesukaran dalam mengerjakan perkara-perkara yang berkebajikan), dan kuatkanlah kesabaran kamu lebih daripada kesabaran musuh, di medan perjuangan), dan bersedialah (dengan kekuatan pertahanan di daerah-daerah sempadan) serta bertaqwalah kamu kepada Allah supaya, kamu berjaya (mencapai kemenangan)."
-Surah Ali-Imran ayat 200

"Dan mintalah pertolongan (kepada Allah) dengan jalan sabar dan mengerjakan sembahyang; dan sesungguhnya sembahyang itu amatlah berat kecuali kepada orang-orang yang khusyuk"
-Surah Al-Baqarah ayat 45

APA YANG AKU DAPAT DRPD SEMUA INI?
"Sesungguhnya Allah telah membeli daripada orang-orang mu'min, diri, harta mereka dengan memberikan syurga utk mereka.....
-Surah At-Taubah ayat 111

AKU DAH TAK DAPAT BERTAHAN LAGI!!!!!
".....dan janganlah kamu berputus asa daripada rahmat Allah. Sesungguhnya tiada berputus asa daripada rahmat Allah melainkan kaum yang kafir."
-Surah Yusuf ayat 12

It´s beautiful, isn´t it? Allah s.w.t sentiasa memberi jawapan kepada kita selagi kita x berhenti berharap kepadaNya.

Ada bagusnya juga hidup dizaman Internet dan Google. Nak cari apa2, google saja, insyaallah jumpa apa yg anda cari. Wanita zaman dulu, bila susah hati mcm sy ni, kat mana la diorg cari pedoman? Cuma hidup didunia tanpa sempadan ini, kena tau juga meletakkan sempadan pada diri sendiri, ye tak?

Dan alhamdulilah, bagaikan magic, lepas sy baca blog Resepi Kehidupan (byk lagi x baca sebenarnya), sy pon masuk tidur sebelah cik suami yg dah lama masuk tidur, cik suami peluk sy tanpa kata2. Sy tak tau kalau niat dia cuma nak ´tut´saja, tapi sy anggap saja la ni dah kira pujuk juga sbb dia belai sy dgn mesra. Bak kata Puan Suzana, setgh lelaki mungkin x pandai nak berkata2 atau terlalu ego berkata2, jadi mungkin diorg tunjuk cara lain utk menggambarkan perasaan diorg.

Tak apa la, walau apa pon....janji kami tak bergaduh lama2 lagi. Moga2 sy akan mampu menjadi isteri yg solehah, yg mampu membahagiakan suami sy dunia akhirat.

Hidup penuh dugaan

Susah mcm ni....

Ketegangan kami dah masuk hari-4. Sy cuma tegur dia bila perlu. Keperluan dia sy buat mcm biasa, masak & hidang kemudian jemput dia makan. Cuma kemesraan tu xde.

Dia mcm biasa, xde usaha2 nak memperbaiki keadaan.

Ntah la....sy tertanya2 pd diri sendiri, jauh benar diri ini dr sifat isteri solehah - suami memandang pon x suka. Kenapa la sy x sabar benar? Kenapa la mulut ini x boleh je diam bila dimarah?

Sy buntu...nak minta maaf tapi dia dah kutuk sy mcm2....sy cuma nak pertahankan diri aje. Dia x bg sy tolong sy, yg itu yg kena turutkan juga?

Sampai bila nak mcm ni?

Sy tak benci dia, sy cuma kecewa. Dah lama sy dah pujuk hati, jgn berharap dia berubah mengikut apa yg sy ingin. Tapi ada masa sy dok terfikir2 juga.

Siapa nak bercerai kan? Masa marah mmg sy fikir itu yg terbaik...tapi terbaik ke? Bukan sy takut jadi janda. Insyaallah, sy rasa sy mampu berdikari kalau ditakdirkan jadi janda. Diri sendiri sy x kisah....sy tak terfikir soal nak cari org lain sbg pengganti sbb kita pon x tau yg baru itu sesuai ke tak ngan kita. Tapi sy kesian kat anak2.....

Xpe la, sy cuba telan semua kedukaan ini. Sy cuma berdoa agar Allah redhakan hati sy ini, jgn la kedukaan ini berterusan sampai memakan diri. Kalau sy x kisah apa jua layanan suami pd sy, mesti sy x sedih. Biar la dia pandang sy buruk macamana pon, selagi sy isteri dia sy akan jalankan tanggungjawab sy sebaik mungkin.

Tapi satu je sy x mampu buat masa ni....nak memesrakan kembali keadaan. Macamana sy nak berpura2 hati sy x sakit, dan senyum mcm xde apa2 yg berlaku?

Dengan siapa sy nak minta nasihat?

Tolong sy....

......

Entry x bertajuk menggambarkan sy sendiri pon x tau apakah perasaan sy skrg....sy cuma mahu membebel aje di blog ini.

6 hari tanpa selisih faham sehingga semalam...ye, kami bergaduh lagi. Kali ni kurang dah airmata sy tumpah. Tapi masih mampu membuatkan sy sedih dan fikiran terganggu.

Mmg sy sedikit bengang dgn dia semalam. The day before dia janji nak pegi tukarkan kasut anak since dia boleh naik bas dgn percuma. Tapi x pegi2. So semalam sy la pegi jln kaki tukarkan kasut tu. Balik dr kedai, sy balik terus mengemas rumah sbb rumah sgt bersepah dan dia boleh xde perasaan nak tolong kemas pon! Sy tau la dia tgh MC tapi dah hari ke-4 MC (dia dpt MC seminggu sbb sakit belakang) takkan la setakat nak tolong sikit2 pon x mampu? Tapi dia sihat pon dia tak buat....apa je la yg aku meroyan ni?

Ok, fine....tgh sy vacuum lantai tu dia membebel kata kat sy, sy guna vacuum x betul, mcm ni senang la jahanam barang la, nanti rosak dia jugak kena repair la....aduhai, hati ni la dah la tgh bengang, mulut ni anytime je nak meledak api kemarahan tapi sabar..sabar...

Pastu sambung masak, then berkejar pi amik anak2 kat tadika. Lepas dah bg anak makan, semua dah settle sy pon lepak2 atas katil ngadap laptop. Pastu dia dtg baring sebelah sy...tanya sy x nak ke peluk dia? Laa....kalau dia nak peluk sy, peluk je la...ni boleh tanya kita lak nak peluk dia ke tak. Dah la hati sy ni tgh sentap dek kejadian2 sebelum tu. Tapi memikirkan kita ni kena manjakan suami, sy pon abaikan perasaan itu, letak laptop kat tepi then baring and peluk dia. Pastu kami sembang2....tp mula stress bila dia ungkit pasal kes vacuum, katanya sy suka buat keje main belasah aje, sama mcm mak sy!

Aduhai...panasnya hati dgr!!! Mak sy pulak dikutuknya!

Maka sy pon buka mulut dan luahkan perasaan sy, list down benda2 yg sy sentap. Sy tanya kenapa dia asik nak cari kesalahan sy? Sy cakap dan dia cakap, melalut sampai tah kemana...then dia kata dia mmg menyampah dgn sy. Suka ´koya´. ´Koya´ni org kelantan kata suka menunjuk2. Dia kata sy ´koya´sbb suka menyusahkan diri pegi tolong org. Org x minta tolong pon suka terhegeh2 pi offer diri nak menolong. Owh...sedihnya dgr. Sy ikhlas bila menolong org, dia pulak boleh ckp mcm tu. Yg ditolong tu bukan org kami x kenal, malah baik sgt ngan kami.

Ini kes weekend lepas la ni....dia x suka sy tolong jaga baby kawan sy, then the next day x suka jugak pi tolong masak kat rumah kawan sy utk majlis harijadi anak dia. Minggu lepas dah menangis2 sy disebabkan hal itu....ni dia ungkit lagi. Tau tak, sebelum sy nak pi tolong kawan sy tu, sy dah bereskan semua hal2 kat rumah, makanan dia pon sy dah siapkan, anak2 pon sy x tinggalkan kat dia. Sebab sebelum2 ni dia dah bising kata sy sibuk2 tolong org, hal kat rumah berterabur. Dan sy mintak izin nak pi tolong kawan sy tu...mula dia x bagi, sy dah menangis2 dah sbb apa sy nak kata ngan kawan sy ni...xkan nak membohong? Lagipon apa sebab musababnya yg cik suami sy x bg? Sy bukan nak keluar pegi berfoya2...bukan nak keluar pegi buat maksiat, sy nak pi tolong org masak yg nak buat majlis harijadi anaknya!

Malas nak bertekak, sbb air mata sy dah berjurai2 masa tu, sy pi amik wuduk dan buat solat sunat...sbb sy dah mcm org bengong, sy x tau nak buat apa dah. Masa tgh berteleku atas sejadah tu, sy dgr anak2 tanya dia nape dia x bagi mama pegi rumah auntie, dia kata nak pegi, pegi la. Boleh pulak bg pegi! Suka kot dia mendera perasaan sy!

Lepas tu somehow dia sambung pulak isu sy suka ngumpat dia didepan dia dan dibelakang dia. Suka memburuk2kan dia katanya. Ok, sy mengaku dulu sy suka mengadu kat sorang kakak ni masalah kami, sy x consider as mengumpat, sy nak meluahkan perasaan. Sebab kadang2 rasa dada sy ni mcm nak meletup dgn attitude cik suami, dan sy perlu berckp dgn seseorg. Dan kakak ni selalu la sound cik suami. So cik suami kata sy mengumpat dia, memburuk2kan dia. Bila mcm tu, sy pon dah x buat la mcm tu, sy dah minta maaf dah ngan cik suami. Sebab sy tau besar dosanya memburuk2kan suami (walaupun niat sy bukan nak buruk2kan dia).

Tapi semalam dia kata hati dia still x redha dgn perbuatan sy tu. Dia kata sampai bila pon dia akan ingat. Ya allah, kenapa la suamiku mcm ni? Sy mmg bukan perempuan solehah, sy akui sy byk buat dosa tapi x boleh ke bila isteri tu dah minta maafkan saja? Macamana pulak perbuatan2 dia yg menyakitkan hati sy? Yg itu kalau sy x redha, dia x berdosa ke? Sy kata kat dia kalau dia x maafkan, kalau sy mati mmg sy mati dlm dosa...dia diam.

Dan kerana dah tak tahan dgn kata2 dia yg menyakitkan hati tu, sy kata kalau dah menyampah sgt ngan sy, x redha dgn perbuatan sy, dan asik nampak kesalahan2 sy...jgn la simpan sy lagi. Sy tak tau la kalau berkata mcm ni sama mcm minta cerai dan dah berdosa tapi sy bukan malaikat. Sy cuma manusia biasa yg ada hati dan perasaan. Buat apa sy continue jadi isteri pada seorg suami yg menyampah kat sy, yg x boleh terima kesalahan sy dan terus menerus membuatkan sy berdosa bila dia x redha kat sy?

Sy bukan x cuba nak jadi isteri yg baik, yg sentiasa cuba bg yg terbaik utk suaminya. Tapi bila sy yg dilarang suami, adalah benda2 yg baik, macamana sy nak menurut? Kes x bg tolong tu, kalau kami x duduk bermasyarakat, xde kawan, xpe....tapi what goes around, comes around. Kita pon tak tau kalau2 one day kita pon perlu pertolongan org. tapi ikhlas sy ckp, sy tolong org bukan la mengharapkan balasan, just mmg it´s my nature, sy suka nak tolong org.

Lepas ckp mcm tu, sy terus bangun dan sambung buat keje2 rumah. Dan kami x bertegur.Malam tadi cik suami x tido kat bilik kami. Sy tau dia menghukum sy. Tapi buat masa sy give up nak memperbaiki keadaan. Sy rasa tawar hati.

Sy cuma fikir balik malaysia nanti, sy nak pegi kaunseling rumahtangga. Kalau cik suami rasa dia sentiasa betul dan sy sentiasa salah, maybe kami perlukan bantuan professional utk memperbaiki keadaan. Tapi kalau cik suami rasa x perlu ini semua, mungkin perpisahan adalah terbaik utk semua.

Ingat senang ke nak sabar?

Diluar sana adalah sejuk, -1C diketika ini....walaupun skrg October dan sepatutnya adalah musim luruh.

Tapi hati sy ini HOT!

Walau berkali2 dah sy janji pd diri sendiri utk sabar dan redha, hakikatnya x semudah itu. Utk insan lemah iman mcm sy, ini mmg satu cabaran!

Sy berjanji dgn seorg kwn nak tolong jaga anaknya sbb dia sibuk nak buat majlis harijadi anaknya. Dah bgtau dah cik suami the day before, cuma x guna ayat minta izin la (mungkin salahnya disitu?) Alang2 sy pon ada brg nak dihantar pdnya, sy offer pegi amik anaknya itu instead dia hantar. Bila sy sampai kat rumah, di tingkat bawah apartment sy ni dah penuh dgn basikal penghuni lain. Struggling dgn baby dan brg2 lain, sy tinggalkan aje stroller tu depan tangga dan bergegas naik ke rumah dgn harapan nak minta tolong cik suami tolong turun bawah dan lipatkan stroller tu sbb sy mmg x reti cemana nak lipat stroller tu

Tapi cik suami masih sedap lagi tidur di bawah duvet despite dah pukul 11 pagi. Dah la Subuh pon x bangun walau berkali dikejut, ni dah nak tengahari pon x bangun lagi. Sy kejutkan dia dan minta tolong pasal stroller tu. Dia buat x tahu aje. Ntah berapa kali sy dok panggil, ckp baik2 ni nak minta tolong

Then dgn sarcastic dia ckp :

"pandai amik anak org jaga, pandai la uruskan segala sendiri. Itu x reti ini x reti, bukan nak belajar!"

Owh, sentapnya dengar! And I can´t help myself from saying this:

"u kalau i x reti itu ini, pandai komplen. Kalau u tu, x reti itu ini takpe...sbb u tu suami kan? Buat apa pon xpe!"

Yes, sgt silap berkata begitu! Tapi sungguh sy tidak sabar, hence keluar la ayat sedemikian.

But then I never learn my lesson....dah tau org tu mmg sgt intolerate with angry words dan dah tau mmg org tu susah sgt nak menolong, lagi nak expect minta tolong.....but then kalau sy x terdesak, xde la sy minta tolong dia! Tapi nak buat cemana, dah x nak tolong, siap ckp benda2 yg menyakitkan hati, sy tinggalkan baby dgn anak sy yg umur 5 thn tu dan pesan kat dia tolong tgk baby sbb mama nak turun bawah sekejap.

Baby yg sy tolong jaga ni anak kawan kami yg byk sgt menolong cik suami tapi dia boleh ye ckp camtu? This always happen, cam dia x suka aje sy pi menolong org or kalau sy nak tolong org, jgn libatkan dia, jgn susahkan dia.

5 minit lepas sy naik balik rumah, pandai pulak bangun tido...masalahnya dia dok perli2 sy lak. I guess dia marah dgn ayat sarcastic sy itu. Katanya " Sibuk jaga anak org, anak sendiri tak terjaga". Owh, i don´t know what the statements for...bila pulak sy tak jaga anak sendiri. Lepas tu pantang sy x tgk baby tu sekejap, dia start perli2 sy " kalau dah pandai amik anak org tu, jaga la betul2"

My..my....ini mmg mencabar kesabaran, ini namanya nak provoke sy supaya menjawab balik dgn sarcastic. Sabar...sabar....kalau sy menjawab it won´t make things better. Sy berjaya utk seal mulut sy ngan baik dan served dia breakfast tapi hati, sy x boleh kontrol. Marah ni!!!

Sebal je rasa skrg ni...mujur cik suami xde dirumah dikala ini....

Alangkah mudah kalau senangnya hati bersabar kan?

Antara Romantik & Tanggungjawab

Sy selalu mengikuti blog Mencari & Terus Mencari Cinta Ilahi. Blog ni byk mengupas isu rumahtangga, byk nasihat yg berguna yg boleh digunapakai. Dr blog ni sy jumpa satu artikel yg menarik dipetik dari Utusan Malaysia utk dikongsi bersama:

Romantik atau kewajipan

APABILA suami tak romantik' kisah yang dipaparkan 22 ogos lalu menarik perhatian ramai wanita untuk memberi pandangan mereka. Antaranya saya pilih pandangan dari dua orang wanita, seorang daripadanya menetap di salah sebuah negara di Scandinavia. Masing-masing mempunyai pandangan tersendiri tentang suami romantik ini.

Jane dalam e-melnya memberitahu walaupun suaminya mat salleh, tetapi tidaklah romantik seperti yang ramai mendakwa sepatutnya suami mat salleh romantik sakan. Sebaliknya katanya suaminya lebih mengamalkan hidup berhemat dan tidak membazir.

''Suami saya JJ dari mula bercinta hinggalah anak kami dah anak dara sekarang tak kisah pun pasal hadiah untuk valentine ke, birthday mahupun anniversary. Katanya kalau nak beli barang tak payah tunggu hari-hari tersebut. Beli kalau mustahak. Or just tell me what you want, or if realy urgent go get it your self asal jangan membazir.

''Katanya lagi card is just a card, flower bila kering hanya penuhkan tong sampah, buat apa? Jadi kami beli hadiah bila kami rasa perlu. Bila saya lihat dia perlukan minyak wangi, baju mahupun jam baru. Saya akan belikan untuknya. Dan saya lihat dia akan senyum kerana dia memang memerlukan.

''Jadi saya faham perangainya. Kadang tu bila ada masa dia akan hadiahkan saya peralatan computer atau photography kerana dia tahu saya memang suka. Biasanya dia belikan dekat-dekat tarikh birthday saya. Tak tahulah sama ada dia sengaja atau tak sengaja. Tapi yang penting saya tak pernah merengek untuk dibelikan barang kegemaran saya untuk hari kelahiran saya atau sebagainya.

''Perangai orang lelaki ni mereka tak suka kita meminta-minta atau merengek kerana perangai itu akan membuat mereka benci dan tidak selesa. Seperkara lagi jangan suka mengungkit-ungkit apa yang telah diberikan.'' Demikian nasihat Jane.

Nasihat

Sementara itu Puan Marsela dalam e-mel pula berkata dia bukan bertujuan memberi nasihat kepada Puan Norjaslina sebaliknya ingin berkongsi pandangan, kalau baik jadikan panduan jika tidak jadikan hiburan.

''Memang benar sebagai wanita kita suka dibelai, dimanja dan dipeluk oleh seorang lelaki bergelar suami, malangnya saya tak dapat rasakan semua itu kerana itu bukan perangai suami saya kerana dia jauh lebih tua dari saya.

''Kalau duduk menonton tv dia langsung tak pedulikan saya, nak sentuh, pegang tangan apatah lagi nak peluk saya. Kadang tu dia baca surat khabar kita duduk depan dia pun dia tak nampak kerana terlalu khusuk. Masalah saya lebih teruk lagi kerana suami saya ada masalah kesihatan menyebabkan dia terlalu dingin di tempat tidur.

''Memang saya memendam rasa, tertekan perasaan tiada kawan nak berbual, tiada gelak ketawa apa lagi gurau senda. Apabila perasaan terlalu tertekan syaitan mulalah datang menghasut, maka timbulkan perasaan kesal berkahwin dengannya.

''Tetapi suami saya seorang yang baik segala keperluan saya disediakan, sebut saja yang diinginkan dia akan berikan. Makan minum cukup, dia penyabar tidak pernah meninggi suara, berjalan ke mana sahaja dia akan menamani saya, ini yang membuatkan saya rasa bertuah dan sayang padanya. Kebaikannya inilah buat saya muhasabah diri.

''Saya lihat kiri kanan ada kawan-kawan saya yang mempunyai suami sangat kedekut walaupun bergaji besar hinggakan dia terpaksa berniaga sambilan untuk mencari duit poket sendiri. Ada suami jenis yang lepas tangan segalanya diserahkan kepada isteri untuk menanggung keluarga. Ke pasar, menghantar anak sekolah dan bekerja untuk sara diri sendiri, sedangkan saya ke pasar pun tak pernah. Semua tersedia nak apa lagi?

''Tak kurang juga ada suami kawan saya kaki judi, kaki minum, kaki pukul dan kaki perempuan. Bila memikirkan ini saya rasa diri saya amat bertuah, walaupun suami saya pendiam dan langsung tidak romantik, malah selalu tidak dapat memenuhi keperluan batin saya. Namun saya tidak mengharapkan kesempurnaannya seratus peratus.

''Akhirnya saya buat keputusan tidak mahu melayan perkara yang remeh temeh yang dihasut syaitan, sebaliknya saya mesti bertindak mencari kebaikan yang ada dalam diri suami saya. Kalau dia tak romantik, saya akan buat dia romantik, saya akan pelok dia, bergurau senda, kalau dia duduk di sofa saya akan menghimpit dan menggeselkan badan saya padanya. Paling kurang dia akan melayan saya dan meletakkan tangannya memeluk saya. Pada saya itu sudah memadai sebagai tanda dia sayangkan saya.

''Kadang-kala suami saya takut bila saya dekat dengannya, tapi saya pandai mencari kelemahannya, akhirnya keraguannya bertukar menjadi gelak ketawa. Bagi saya kita tidak boleh mengharapkan suami melakukan segalanya untuk kita, sebaliknya kita juga patut berusaha untuk mencapai kebahagian yang kita ingini.

''Kita patut bersyukur dengan pemberian Allah dan tidak meminta lebih. Jangan hanya melihat keburukan suami kita dan membesar-besarkannya. Sebaliknya bersyukur dengan mencari kebaikannya yang ada dalam dirinya.

''Saya nasihatkan kaum wanita kalau suami tak romantik, janganlah sekali-kali terfikir cari jalan mudah mencari gantinya, kerana belum tentu kita mendapat apa yang kita cari itu lebih baik daripada yang ada di depan mata, kadang-kala yang baru itu lebih buruk lagi. Setiap manusia ada kelebihan dan kekurangannya. Sebagai isteri kita mestilah berusaha mengatasinya bukan memburukkan keadaan.

''Jangan sesekali terfikir nak jadi ibu tunggal semata-mata kerana suami tak romantik. Jangan cuba mencari atau memperbaiki keadaan atau pemberian Allah kepada kita, kerana Dia lebih mengetahui dan kita tidak, akhirnya pilihan kita tidak akan berakhir dengan kebaikan, sebaliknya akan mendatangkan lebih banyak bala bencana.

Suami

''Bersyukurlah dengan suami yang kita ada, kalau dia baik, romantik bukanlah segala-galanya, bukan boleh memberi kita kebahagian seratus peratus. Ada kalanya boleh menghancurkan hidup kita, jika dia hanya berpura-pura romantik, sedangkan dalam hatinya dia mempunyai hasrat lain untuk merosakkan kita.

''Sebagai insan yang lemah kita boleh berdoa untuk suami berubah mengikut selera kita, tetapi jika tidak mendapat apa yang dihajati, jangan keciwa, terimalah suami kita seadanya, mungkin dialah pemberian Allah yang terbaik untuk kita.

''Kalau bercerai dan berkahwin lain pun belum tentu akan dapat seorang suami yang sempurna sebab lumrah manusia itu sendiri mana ada manusia yang sempurna. Malah jika kita renung ke dalam diri kita mungkin kita akan menyedari hakikat bahawa diri kita sendiri juga bukanlah isteri yang cukup sempurna segala-galanya.

''Kepada Norjaslina berfikirlah dengan lebih matang, cari kelebihan dan kebaikan yang ada dalam diri suami anda, mungkin dia lebih baik daripada anda sendiri. Lupakan pasal suami tak romantik, tetapi carilah suami yang jujur, ikhlas membina rumahtangga dengan aman harmoni dan menjaga keluarganya dengan baik.

''Apa yang penting, kepala anda bebas daripada berfikir ke mana suami anda pergi hingga pagi tak balik, ke mana duit di habiskan setiap bulan, sedangkan anda terpaksa tanggung makan minum keluarga, lupakan pasal hadiah jambangan bunga, kad Valentine kerana itu semua tidak semestinya datang dari hati yang ikhlas, sebaliknya paksaan yang membuatkan suami menanam bibit-bibit kebencian terhadap anda.''

Demikian pandangan dua orang wanita tentang suami tidak romantik, berdasarkan pengalaman sendiri. Jadi sebagai isteri fikir-fikirkanlah mana lebih penting dalam hidup anda suami romantik atau suami bertanggungjawab?

Sy rasa suami sy mcm kisah yg pertama tu. Jangan la nak merengek2 minta belikan benda utk kita, mmg dia tak layan. Lega sy bila sy baca artikel ni...mengajar diri supaya bersyukur. Sy tau suami sy jenis bertanggungjawab walaupun dia x romantik, mulutnya sarcastic dan senang naik angin. Sy cuba sedaya upaya utk tak lagi mempertikaikan attitude dia, tapi yg penting sy sebagai isteri harus la cuba memberikan yg terbaik.

Bak kata Kak Ina dlm blognya.....

Dalam mempersoalkan tentang hak, adalah lebih baik kita ( isteri ) bertanyakan diri tentang tanggungjawab yang kita telah, sedang dan akan berikan buat yang berhak ( suami).

Fokus kepada apa yang kita perlu buat sebagai seorang isteri dari menumpukan kepada apa yang kita patut dapat dari seorang suami.

Bimbangnya diri ini, andai di akhirat nanti, kita menjadi musuh kepada diri sendiri atas kecuaian dan kelalaian sebagai isteri ketika hayat di dunia ini.”

Sekali lagi...

Baru saja seminggu menyambut ulangtahun perkahwinan kami ke-6. Bulan puasa lagi, dimana setan2 diikat, dimana hati seharusnya lebih sabar, lebih redha, lebih ikhlas.

Namun, kami berselisih faham lagi. Tekad sy yg menggunung utk menjaga hubungan kami suami isteri tetap juga tak berjaya membuat kami x berkonflik utk sekian kalinya.

Semuanya kerana kata-kata!

I wish I hadn´t say anything. I wish I just keep quiet when he pestered me to start saying things. He was in good mood at the time and I went on. Because when I thought when I am being honest at the right time, he would listen and accept.

But...

It was A BIG WRONG MOVE!

Malam tu sy adalah menegur sikit sikap dia yg sy tak puas hati. Sy kata sy tak puas hati atas sikap dia yg sgt berkira tu. Sy beli tauhu harga 0.99€ pon dia kata ianya mahal dan x perlu. Sy beli sardin dlm tin nak buat laksa pon dia bg statement sy tak reti berjimat. Kecik tau hati sy dibuatnya. Kadang2 sy fikir kalau ari2 cuma masak nasi dan goreng telur shj, mungkin dia happy kot? Janji duit dia x abis.

Oh, dia marah ok sy ckp mcm tu. Dia kata sy tak nak memahami keadaan kewangan kami. Sy tak nak faham yg dia nak simpan duit utk kehidupan di masa depan. Ok, fine sy kata. Nak simpan, simpan la tapi jgn sampai takat nak membelanja anak bini pon sikit punya berkira. Sy dulu pon bekerja juga, spend duit utk family juga dan simpan duit juga. Dulu time sy bekerja sy takde pon expect dia bg duit kat saya (mmg tak bagi pon), dia nak belikan sy apa2 pon amat la jarang. Tapi bila sy skrg terpaksa bergantung kat duit dia, mcm2 la dia kata kat sy. Sedih tau....

Sy tak la kata dia x beli kat sy apa2 langsung. Iye, tahun ni dia dah belikan sy satu handbag COACH dan satu GUESS and on top of that, baru2 ni dia belikan sy kitchen machine. Sy sgt berterima kasih, sy bersyukur. Bukan senang nak dia belikan sy brg. Tapi kalau dok ungkit aje benda2 yg dia dah belikan kat sy, sy pon jadi sebal tau dgr.

Lagi satu sy tegur, kalau nak sgt sy berjimat cermat (ni dia dok complain sy suka beli brg makanan), why not dia berhenti rokok? Rokok tu lagi x perlu and for someone so calculative like him, kenapa sanggup pulak spend duit utk rokok? Tak rasa ke rokok tu membazir?

Dia kata, dia akan berhenti merokok. Sy tanya bila...then dia kata " Can you trust me if i say I would quit?" Sy kata "abg, u promised me even before we got married. And then when I got pregnant, u promised to quit before the babies born, then every year before your birthday."

Semua JANJI KOSONG.

And now you expect me to trust you? Then dia kata if i dont trust him, he wont quit. Nampak sgt la dia manipulate kan keadaan. Then sy kata ok fine...give me 500€ if you dont quit by tomorrow. Oh, member terus berubah muka tapi ckp "fine, take the money, kalau duit lebih penting pd u".

See? Dia akan cuba membuatkan sy yg bersalah dlm hal ni. Seolah2 sy ni mata duitan. Sy diam aje and dia terus ke laptop, membuat aksi nak transfer duit ke akaun sy. Sy kata sy tak mau duit dlm RM (sy xde akaun kat sini). Sy kata sy nak cash.

Lepas tu terus dia x berckp ngan sy. Dia merokok jugak mcm biasa. Skrg dia dah x tegur sy, tgk muka sy pon tak. Sy pon sama je senyap. Sy sedang menganalisis keadaan.

Teruk kah sy sbg seorg isteri?

Bukan duit 500€ itu yg sy hendakkan. Sy cuma nak dia berhenti merokok. Sy kata apa pon pasal suruh dia berhenti merokok, dia tak heran. Tapi bila sy ckp duit jadi jaminan utk dia berhenti rokok, terus dia melenting.

Honestly, sy bukan la isteri yg materialistik. Mmg sy ada byk wish-list tapi sy tak paksa dia belikan pon. Sy dah kata kat diri sendiri, dia bagi sy terima, dia x bagi, sy redha. Sy sentiasa cuba cari ilmu menjadi bini isteri solehah ni, tapi bila suami x soleh, mampu kah sy nak solehah juga?

Bila jadi mcm ni, i cant help myself from thinking about divorce. Ye, sgt pendek akal sy ni tapi kadang2 bila sy fikir dgn mendalam, adalah lebih baik bercerai kalau asik nak berkonfrontasi mcm ni. Sy selalu rasa sy gagal menggembirakan hati suami sy. Setiap masa ada je yg dia x puas hati ngan sy. Ada je nak condemn. Kecik hati jgn ckp la, dah x larat dah nak kecik hati. So kalau dia rasa dia rasa dia boleh dpt seorg isteri yg boleh membuatkan dia gembira, yg boleh mendamaikan hati dia, yg senang mata dia memandang, sy rela hati mengundurkan diri (walaupun buat masa air mata sy dah bergenang memikirkan the possibility).

Bukan sy tak cintakan dia. Kerana cinta la sy pujuk hati utk bersabar, Dan yg paling penting, kerana Allah s.w.t. Mmg masa bercinta dulu, masa nak kawen dulu sy tak fikir sgt soal2 agama. Diri sendiri pon x perfect, jadi padan la dpt suami yg x perfect juga. Tapi over the time, sy cuba perbaiki diri.

Betul la org kata kalau hidup berlandaskan agama, aman kehidupan. Ini solat jemaah pon amat2 jarang buat (penah buat sekali kot, tu pon sy minta kat suami berkali2). Solat tu mmg solat tapi taraf solat tu x tau la nak kata. Kalau cik suami, biasa sgt la solat 5 minit sebelum abis waktu.

Sy mmg tak nampak cara lain utk berbaik semula melainkan sy sendiri yg beralah. Skrg hati sy masih lagi keras, sy pon malas nak tgk muka dia. Tapi dlm masa yg sama, sy berdoa, mudah2an cepat la lembut hati sy ni. Beralah la walaupun sy rasa sy dah penat beralah. Allah s.w.t tu maha mengetahui, Dia tahu isi hati sy walau suami sy tak tahu/tak faham.

Ya Allah...Kau permudahkan lah...

Hati..tolong lah!

Sejak big row bulan lepas dan kami berbaik semula, sy bertekad dgn sendiri sy dah tak mahu lagi gaduh2. Sy x mahu lagi bermasam muka dgn suami dan menyakitkan hati sendiri. Sy dah janji dgn diri sendiri regardless apa saja yg dia buat, dia kata, sy akan redha sahaja. Dan sy janji sy akan buat yg terbaik sbg isteri. Dan sy dah janji sy x mahu expect anything in return.

Oleh yg demikian, sy cuba kawal tutur kata sy, sy belajar cara2 memikat hati suami semula. Mungkin sy dah kawen 6 thn tapi mungkin sy belum tau cara2 sebenar menggembirakan hati suami. Sbb tu selalu aje kena marah, selalu aje ada konflik antara kami berdua. Sy cuba mencari kelemahan diri sendiri yg menyebabkan suami selalu menyakitkan hati sy. Mungkin sy tak cukup memahami dia, mungkin sy x cukup menunujukkan kasih sayang...

Cakap mmg senang kan....

Menanam tekad pon senang kan....

Tapi bila diuji ....sy tewas lagi. Air mata sy tumpah lagi. Hati sy sakit lagi....

Kesnya bermula smlm. Sy x sihat, sakit perut dan sakit kepala sbb period. He was not at home, he went to university (kami skrg ni kat oversea sbb suami tgh further study). Sy call dia bgtau sy x sihat - therefore sy x larat nak masak. Then, sy minta dia beli something yg ready-to-eat for the kids. Kebab ke, or benda senang utk dimasak mcm pizza. Sbb kat rumah pon xde stok makanan mcm telur atau maggi yg boleh di masak segera.

Then dia kata dia malas nak singgah ke kedai..xpe, nanti dia balik dia masak la apa2 yg ada. Sy mmg dah defrozed kan ikan sbb sy ingat kalau sy rasa ok sikit, sy nak bgn masak.

Kul 7.30pm, dia sampai rumah. Ok, fine...sy tau dia penat, dia baring, so sy pon x ckp apa2, sy ingat lagi setgh jam dia bgn la kot. Lepas stgh jam dia still golek2 atas katil...sy kata "abg, xpe la...u just get the things ready - masak nasi, siang bawang2 semua, nanti i masak". Dia kata OK.

Lepas setgh jam lagi, still x gerak2 lagi...jam dah 8.30 mlm. Anak2 dah lapar. Sy x boleh tunggu lagi...sy pon bgn walau pun kepala rasa sakit sgt. Gerak ke dapur dan mula memasak. Dia pon kecoh2 bgn dan dok ckp "xpelah dia buat". Tapi masih apa pon x buat. Sy diam aje dan teruskan keje. Dok pujuk hati jgn marah, cuba redha saja.

Dinner is served at 10pm -completely done by me. Tapi sy berjaya utk tidak rasa marah dan kecewa dgn situasi ini.

Malam tadi, tak tahu utk pujuk ke apa, dia ckp nak bawa sy pi city tempat uni dia so that sy boleh jalan2 dan shopping kalau nak. Sy dan anak2 dah lama x keluar ke city. Jadinya sy pon excited. Bukan senang dia nak offer nak bawa sy jalan2. Selalu dia risau kalau keluar duit habis byk.

So sy kata kalau nak keluar, keluar awal la sikit since sebelah ptg dia ada kelas. Dia kata ok, xde masalah.

Then sy bgn pagi2, siapkan sarapan dan bekal makanan utk keluar. Kalau bawak bekal makanan sendiri xde la nanti abis duit byk sgt utk makan. Pukul 10am, dia x bgn2...sy kata pd diri sendiri, xpe la...kul 12 pon ok. Pukul 11.30 sy dan anak2 dah siap mandi, dressed-up, tapi dia masih tido. Dah berkali sy kejutkan pon, still x bgn. So siapkan lunch. Mujur la lauk mlm tadi byk lagi.

12.30pm: dia bangun. Katanya kul 1.30pm kita keluar. Ok fine...dia lunch, mandi semua tp x siap2...tup2 dah 1.30pm. Then dia kata x sempat, kita keluar kul 2.30pm la. Long not after that dia ckp "cam x berbaloi kalau nak pegi kalau dah 2.30pm sbb nanti dia ada kelas kul 4pm".

Masa ni sy mmg angin...sgt rasa kecewa!!!!!!Masa tu jugak sy rasa nak nangis. Tak ke dia fikir apa perasaan sy? Sy dah bersiap dr pagi, anak2, makanan2...semua dah get ready. Tup2 senang je dia cancel. Senang je ckp "esok la kita pegi".

Sy tak tahu nak kata apa...sy dah janji dgn diri sendiri sy tak nak marah2...tapi skrg setan penuh sgt kat dlm diri..bersorak2 suh sy tarik muka masam ngan suami, suh sy naik angin dan hamburkan kemarahan sy pd dia.

Dia pulak relax aje....xde pon nak rasa bersalah apa2 sbb x tunaikan janji dia. Takde pon kisah tgk sy dan anak2 dah siap2 berpakaian nak keluar. Takde pon nak notice air muka sy yg dah berubah dan hampir2 nak nangis. Selamba aje dia keluar rumah dan pi uni.

Skrg sy tgh pujuk hati sy la ni....jgn nanti kang suami sy balik sy masam muka lak. Dosa satu hal....satu lagi menyakitkan hati sy sendiri je...sbb dia stail kalau sy masam muka dan x tegur dia, dia buat x tahu aje. Jgn harap la mak nak kena pujuk!

Tapi kan..tell me...cemana nak redha aje ngan situasi ini? Sy belum betul2 redha ni, sy belum berjaya nak pujuk hati jgn marah ngan kes tadi (2jam sudah berlalu, lagi 3 jam suami balik).

Cabaran betul la nak jadi isteri solehah ni!

.....

It´s been more than a week since my last post.

Things are now peaceful. The cold war had ended. The day of his birthday, I said to him I couldn´t do this anymore so I said I was sorry for my attitude (despite I believe that he also should say sorry for things he said) and I want us to work out together a happy marriage.

And we good.

That´s the thing...I can make things ok when I choose to retreat. It would never been better if I could to keep sulking and angry. I choose to compromise because I value our marriage eventhough sometimes deep down inside I feel so tired trying to amend things between us.

We are not like those loving married couples...it´s the fact I have to accept. I´ve been trying to deny that we´re not a loving couple before but it´s time I face the fact. He doesn´t love me. I keep telling myself, I could face this...I could live in a loveless marriage for the sake of the twins.

I am trying to be someone grateful. Grateful eventhough my husband doesn´t buy me anything for my birthday, I have some friends sharing their money buying me a beautiful ring. But I couldn´t say my husband doesn´t buy me anything. He paid for some things I want sometimes, but the hardest part and sometimes I wish I hadn´t want it, that he likes to condemn me about how i take care of the things he has paid for.

For example, several months ago, I had a sister-in-law doing her phd in the States. So she offered to buy for me designer handbag - Coach & Guess since it was much cheaper to buy from there. I was hesitated about it, I was not sure whether my husband was willing to pay for it. Then my sister-in-law coaxed him into buying me those handbags. He agreed and total price for 2 handbags was 210USD. I know it´s expensive and I know how he´s very calculative about spending money on luxuries. I wonder whether he´s agreed to it because he wants to ´jaga air muka´. So now the bags are with me, even if I hang the bag on the stroller, he´d make noise which is irrating to me and hurt my feelings.

I´m trying to think positive. Maybe he considered the bags are the birthday present for me although he doesn´t say anything.

My watch - the one and only I have, a present for our wedding 6 years ago is already kaput. And I don´t have handphone. So if I go out, I will have to depend on people´s watch/clock. He knew it, and yet he doesn´t say anything.

Boy....i´m tired. I am emotionally drained.

Dear husband, what do think of our marriage?

Choked

I don't know what is the right title for this post.

But who cares anyway?

I, as in my current situation, am extremely miserable. I've thought of making a move. Of going to him, hug him and say I'm sorry. But I'm not sure what I would apologize for. For ignoring him? For saying mean things (but I said those words as a defence).

Yes, I know when I have all these in mind, I'm not ready to make amends. I'm not ikhlas. I still don't understand why he treats me this way. Why he's angry when I'm angry? What? I'm not supposed to be angry over what he said and did? I'm suppose to understand that he is the way he is so the accept things the way there are?

Last night he didn't eat his dinner. The lunch also was hardly touchable and he was there on the table nibbling something-God-knows-what. And because we had guests in the house so he pretended he was eating something. I knew it.

This happens all the time....he always punishes me this way. Not eating the food I cook. Maybe if I have a cold heart, I would not be bothered to cook and have the food served completely on the table. But I couldn't bring myself to do it. When he's not eating, he manages to make me feel guilty inside.

*sigh*

Today as on his birthday, I bought him a present and a card. It's this MEXX perfume I bought at discount price. It is his own money actually, I took some portion from the groceries money which runs out so quickly. I hope he would not be angry with this or label this as a waste-money item. I also baked him a cake, get the girls decorated it and get them to write the card. I want the girls to know the importance of appreciating the people we love. And Father's Day is coming as well.....

But I don't know how he would react....

I'll be coming back and make a note of his reaction....

Happy Birthday Darling...

It´s been a week since our last row. A week of silence...a week we hardly talking to each other and even looking at each other.

6 days ago, 2 days after the row, was my birthday. I spent my birthday feeling miserable and broken hearted. I spent my birthday walking in the jungle with my kids, trying to escape the hurt I was feeling, the husband I can´t afford to look at because I was very angry - only found ourselves getting lost in there!

It was definitely the worst birthday ever !

He did wish me through FB message, he did say sorry but didn´t elaborate about it and I felt he didn´t take it seriously, so I just ignored him. At that moment, ´sorry´did not mean anything to me. After that, he didn´t take any effort anymore. Until today, he does what I do - talking when necessary, ignoring each other completely. We like two strangers living under one roof!

And today it´s his birthday. His birthday, which is only 6 days later than mine...and I feel bad. I feel bad that we are in this situation when it´s time of celebrating. Our spouse suppose to be someone special to us especially on her/his birthday. I don´t know how he feels if I don´t do anything on his birthday. I always did something, at least I celebrated his birthday with a card and some present.

I don´t want him to feel lonely on his birthday. I know the feeling, I feel not loved. But it´s not necessary for me to do the same. I don´t have a heart to do that. I already sent him a birthday wish message thru FB message and I´m thinking tomorrow I´ll buy something as a present and cook something special.

Yes, I´m still hurt inside. But I don´t want to live in a cold-loveless marriage. Never mind I said I don´t care before, never mind I said I can live without love. It´s bullshit!. I do care...I can accept the fact that I´m not loved but I couldn´t be someone who wouldn´t love. I know I´m not that cold person.

When you love, you love unconditionally, you don´t expect any returns, you don´t expect anything...

Is it?

I´m asking myself...and for the moment I really I hope I could love without conditions

And for this, HAPPY BIRTHDAY darling husband.....I wish all the best for you....I wish I can be a better me...

Guilty of buying books!

I had another row AGAIN with the man of the house.

Don't know whether you people would think it as foolish or what for me to feel this way. But I'm feeling so sad, i've been crying silently since yesterday evening up to now. What he said is seriously hurting (owh, what he said DOESN'T?)

It was started when I was cleaning the kids' room yesterday. And he was there sitting, viewing me doing it. We were talking nicely at first. We have this project to put the wall paper in the room because the previous wall paper had damaged due to fungus during last winter.

Then he mentioned about the books I bought for the kids. His sentences "Beli buku mcm2, gunanya tak, sepah sana sini, bazir duit aje" (You buy a lot of books, but you don't use it. They are scattered everywhere. What a waste of money).

And I replied "Kadang2 mmg la bersepah sbb budak2 guna tp sy kemas all the time. Siapa kata x guna buku2 ni. Sy ajar budak2 membaca" (Sometimes of course they scatter around because the kids use it.Who says we don't use these books. I use them, I teach them to read)

And he mentioned that there was this one book I bought last year from online service, that was meant to be used for teaching kids to read and he said he saw me using it once or twice and it went forgotten. That also he said a waste of money. Ok, I have to admit that I used that book very seldom. I bought it because the book was recommended by homeschooling websites I checked. I am ambitious to teach my kids, therefore any materials I thought would help, I would try it out. So I bought the book and used it and somehow felt that it's boring. And how would I know the material would be practical or not if I don't try it?

For god's sake, the book was 18 Euro. It is a lot when you spend in attempt to provide education for your kids?

I said to him, as far as I could remember he hardly buys anything for the kids. Toys, books, clothes, it was me who bought it most of the time. I used to work, I had my own money so he didn't say much about it. And now because I have to use his money to buy all these, he makes noise of it! And he said it's good he doesn't buy anything because at least he doesn't waste money...

I went speechless...i really don't expect my efforts for my kids would be questioned this way? I don't mind any more what I do is not being appreciated. It's something I took note since we got married. But when you question and you condemn something like this, you really make damage to my heart.

And do you know...

When damage is done, you might attempt to fix it up, it may be repairable, but it might not be the same any more....

I don't have hope, I don't have dreams any more in this marriage.

QUE SERA SERA...what would be, would be....

Feeling Empty

I don't know how to describe my feelings now. All I know, I really feel empty inside. I notice that, the only thing that making me unhappy all these years, is my husband's attitude towards me. Honestly, I don't mind being far away from my home country, from my beloved parents and family, from friends I used to be so closed to....but I mind about my marriage situation.

I don't know if my love to my husband is still as strong as the day I married him. I feel the love is deteriorating....I know it's wrong to feel this way. Being a Muslim, as a wife I should love my husband full-heartedly. But I'm getting frustrated with him. I feel not loved and I wonder whether I've ever been loved by him. I try now being reasonable. I keep telling myself for the sake of stability in our family, I would just swallow this feeling and and keep going with this marriage and provide the best I could give to the family. Never mind I'm not loved, never mind I am treated with sarcastic words, never mind I'm not being appreciated, never mind of everything....as long as my kids have stability in their life. Even if I want divorce, what would I get? Peaceful life? I don't know....I don't want to be selfish with myself. Even though I know I could survive being on my own, I don't want my kids to feel different living in a broken family.

The thing is, I'm trying to be normal as possible. With this emptiness, I don't know how to treat my husband with affection. I still do my responsibility as usual, I cook, I clean, I fulfil my husband's needs. But I couldn't have a nice chat with him any more. I couldn't smile to him the way I used to. He notices this and he said I am just being cranky. And he couldn't understand why would I behave this way.....as I expected....he wouldn't know if he's done anything hurtful to me.

I don't bother explaining any more. I did this before....but there's no changes. Because I feel he's the kind of guys who would never compromise. He expects people to accept him the way he is. All I'm thinking now, we would be together as long as it gets. If one day he has intention to get married to another woman, I guess I would just accept that. If he wants to let me go, I'll accept that too...

I feel that I'm so cold hearted now...I don't care any more. I will just try as hard as possible to be a good wife, a good mother.....